Καλά νέα σε εκρηκτικό περιβάλλον

Άρθρο του Στέφανου Πουλημένου

(Η Κέρκυρα Σήμερα - 15.11.2012)

Τα νέα από τις Βρυξέλλες, είναι αναμφίβολα καλά για τη χώρα μας, που για πρώτη φορά μετά από χρόνια, αντιμετωπίζεται θετικά από όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες και διατυπώνεται συχνά με διαφορετικό τρόπο η βούληση να βοηθηθεί η χώρα μας να βγει από την κρίση. Τώρα μάλιστα αυτή η βούληση αρχίζει να μορφοποιείται σε ένα σενάριο πιο ευνοϊκό για τη χώρα μας από αυτό που μέχρι χτες βλέπαμε, γεννιέται εύλογη αισιοδοξία, ότι τελικά η Ελλάδα, θα μπορέσει σιγά - σιγά να ξανασταθεί στα πόδια της.

Αυτή η αισιοδοξία ωστόσο, δεν πρέπει να μας ξεγελάει. 

Η κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας, είναι και θα παραμείνει για καιρό ακόμη, δύσκολη έως εκρηκτική, καθώς ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας εξωθείται στην απόλυτη φτώχεια, ενώ συνολικά το επίπεδο ζωής μας έχει δραματικά υποβιβαστεί.

Μη μας ξεγελούν λοιπόν οι αριθμοί που θ' αρχίσουν από τον το επόμενο χρόνο να παίρνουν - εκτός απροόπτου - θετικό πρόσημο. Η διαρκώς διογκούμενη ανεργία εξ αιτίας της ύφεσης, η οποία τροφοδοτείται από την κάθετη μείωση των εισοδημάτων και την υπερφορολόγηση, δεν αφήνει περιθώρια, να "ξεφύγει" κανείς από την πικρή αυτή πραγματικότητα, έστω κι αν οι αριθμητικοί δείκτες δηλώνουν ότι θα περάσουμε δειλά - δειλά, σε φάση ανάκαμψης.

Σ’ αυτήν ακριβώς τη φάση, που ο ιδιωτικός τομέας της  οικονομίας μαζί με τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, έχει πληρώσει βαρύτατο τίμημα, σε συνθήκες οξείας και παρατεταμένης κρίσης και οικονομικής ύφεσης, το τελευταίο που χρειάζεται ο τόπος, είναι να προστεθούν και νέοι άνεργοι στους ήδη υπάρχοντες, από το δημόσιο τομέα αυτή τη φορά.

Γι’ αυτό, εξακολουθώ να πιστεύω, πως ακόμη και οι περισσευούμενοι υπάλληλοι, κεντρικών κυρίως δημοσίων υπηρεσιών, δεν πρέπει επ' ουδενί να οδηγηθούν σε απόλυση, χωρίς βεβαίως να αναιρείται η δυνατότητα του δημοσίου να τους μετακινήσει σε άλλες υπηρεσίες, κοντά στον τόπο διαμονής τους, όπου το προσωπικό δεν είναι επαρκές για να εξυπηρετεί καλύτερα τους πολίτες.

Αν αυτό είναι το περιεχόμενο και ο στόχος της διαθεσιμότητας, θα μπορούσε να είναι και κοινωνικά αποδεκτός. Αν όμως υποκρύπτεται, πίσω από τις διαβεβαιώσεις του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντ. Μανιτάκη, πρόθεση απόλυσης χιλιάδων υπαλλήλων, τότε οι αντιδράσεις είναι απόλυτα δικαιολογημένες. Όπως κατανοητή και δικαιολογημένη είναι η στάση των αιρετών της αυτοδιοίκησης να μη συμπράξουν σε απολύσεις, την ώρα μάλιστα που βλέπουν τις υπηρεσίες των Δήμων τους, να αποψιλώνονται από το προσωπικό που βγαίνει στην σύνταξη, χωρίς δυνατότητα αναπλήρωσης.

Η πραγματικότητα που συχνά επικαλείται και το αρμόδιο υπουργείο, στις απαιτήσεις της τρόικας, είναι ότι το προσωπικό του δημοσίου και χωρίς απολύσεις, μειώνεται κάθε χρόνο κατά χιλιάδες υπαλλήλους, αφού τις συνταξιοδοτήσεις δεν ακολουθούν προσλήψεις, ούτε καν στα επίπεδα του ένα προς δέκα που έχει συμφωνηθεί.

Αυτά βεβαίως ισχύουν και για την Κέρκυρα. Στο δήμο του νησιού μας, το προσωπικό βρίσκεται σε αναστάτωση και σε μακρά αγωνιστική κινητοποίηση, για την αποτροπή απολύσεων. Κινητοποίηση στην οποία συμπαρίσταται η δημοτική αρχή και προσωπικά ο Δήμαρχος, ο οποίος παρείχε τη διαβεβαίωση ότι δεν θα στείλει τα στοιχεία των προς διαθεσιμότητα που ζήτησε το υπουργείο.

Παρακολουθώντας ωστόσο, από κοντά την όλη υπόθεση, δεν μπόρεσα να έχω μέχρι στιγμής σαφείς απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα, για να μπορέσω να σχηματίσω ασφαλή εικόνα και να οδηγηθώ σε συμπεράσματα, που ενδεχομένως περιμένουν από μένα οι φίλοι αναγνώστες.

Το πρώτο και βασικό ερώτημα που χρειάζεται ξεκάθαρη απάντηση, είναι αν η διαθεσιμότητα των υπαλλήλων που ανακοινώθηκε, σηματοδοτεί τον εξαναγκασμό μετακίνησης σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου ή οδηγεί σε απόλυση.

Το δεύτερο είναι αν το προσωπικό που τίθεται σε διαθεσιμότητα, έχει διαπιστωθεί ότι περισσεύει στις υπηρεσίες που τώρα υπηρετεί. Και αν ναι, με τρόπο και βάση ποιών στοιχείων έχει γίνει η διαπίστωση;

Το τρίτο ερώτημα, για να 'ρθούμε και στα τοπικά, είναι να μάθουμε πόσοι, ποιοι και από ποιες υπηρεσίες βγαίνουν σε διαθεσιμότητα στην Κέρκυρα.

Και το τελευταίο ερώτημα είναι αν έχει γίνει καταγραφή των υπηρεσιών και των θέσεων που θα υποδεχτούν το προς μετακίνηση προσωπικό, για να ξέρουμε το πραγματικό αντίκρισμα αυτής της λεγόμενης κινητικότητας, στην εξυπηρέτηση των πολιτών.

Καταλήγοντας, νομίζω πως είναι κοινά αποδεκτή η ανάγκη εξορθολογισμού της κατανομής του προσωπικού στις δημόσιες υπηρεσίες, αλλά - μέχρι να έχω απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά - διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις, αν το εν εξελίξει εγχείρημα, θα καταλήξει στην υπηρέτηση αυτού του στόχου, που προσδοκά χρόνια τώρα η ελληνική κοινωνία.