Υδραγωγείο Βιρού: Η «κορυφή του παγόβουνου»;

Άρθρο του Στέφανου Πουλημένου

(Η Κέρκυρα Σήμερα -18.12.2012)

H θεωρία της δολιοφθοράς που παρουσίασε η ηγεσία της ΔΕΥΑΚ, ως εκδοχή ερμηνείας του προβλήματος στο υδραγωγείο του Βιρού και όχι μόνο, επιτείνει αναμφίβολα, το κλίμα δυσπιστίας που υπάρχει μεταξύ των πολιτών, έναντι της συγκεκριμένης αυτής Δημοτικής Επιχείρησης.

Όταν μάλιστα συμβαίνει να έχεις δει με τα μάτια σου και να γνωρίζεις πώς διαμορφώθηκε η κατάσταση και πώς φτάσαμε στο εν λόγω πρόβλημα, και όταν ακόμη περισσότερο, έχεις πιεί από το νερό του υδραγωγείου αυτού με τα σε αποσύνθεση τρωκτικά και σαυροειδή μέσα στο νερό, η δυσπιστία μετατρέπεται σε οργή και σε αγανάκτηση. Αντιλαμβάνεται έτσι κανείς, τα περί δολιοφθοράς, όχι μόνο ως πλήρη διαστρέβλωση της αλήθειας, αλλά και ως μεγίστη πρόκληση από τους υπεύθυνους προς τις χιλιάδες των ανυποψίαστων συμπολιτών που έπιναν για καιρό το νερό της γεώτρησης του Βιρού με ό,τι αυτό περιείχε.

Ξεκαθαρίζω ότι δεν έχω κάτι προσωπικό με τον Πρόεδρο και τα μέλη της Διοίκησης της ΔΕΥΑΚ και την υπηρεσιακή της ιεραρχία. Αντίθετα μάλιστα, με πολλούς εξ αυτών διατηρώ από ετών φιλική σχέση. Αλλά από τις ανθρώπινες αυτές σχέσεις, «φιλτάτη η αλήθεια», που επιβάλλει να πούμε τα πράγματα ως έχουν, χωρίς ίχνος αντιπολιτευτικής διάθεσης, ή άλλες ταπεινές σκοπιμότητες.

΄Ετσι, το πρώτο στοιχείο που προκύπτει από τις εικόνες που το επιτόπιο ρεπορτάζ κατέγραψε, είναι ότι στη μικρή δεξαμενή του πόσιμου νερού, υπήρχε το φρεάτιο με το μεταλλικό κάλυμμά του. Ατυχώς όμως, από το σημείο εισόδου του αγωγού του νερού, που έρχεται από την παρακείμενη γεώτρηση, υπήρχε, για απροσδιόριστα μεγάλο χρονικό διάστημα, άνοιγμα που επέτρεπε την είσοδο τρωκτικών, ερπετών και εντόμων στη δεξαμενή και στο νερό. Η διαπίστωση αυτή, εξηγεί κατά τρόπο απόλυτο, το πώς βρέθηκαν οι σε αποσύνθεση οργανισμοί στο πόσιμο νερό. Για τα σπασμένα λουκέτα, ας ρωτήσει καλύτερα τα στελέχη της η Επιχείρηση…

Το δεύτερο στοιχείο, άκρως ανησυχητικό για όλα τα υδραγωγεία της Κέρκυρας και όχι μόνο για το Βιρό, είναι το επίπεδο προστασίας των ίδιων των γεωτρήσεων και οι συνθήκες κάλυψής τους, καθώς στην προκειμένη περίπτωση, το κάλυμμα ήταν ξεχαρβαλωμένο και μπορούσε να περάσει και να πέσει οτιδήποτε μέσα  και να φτάσει στην επιφάνεια του αντλούμενου για πόση, νερού!

Το τρίτο στοιχείο αναφέρεται στις μεγάλες δεξαμενές του νερού, που καταλήγει στις παροχές σε σπίτια και καταστήματα. Εκεί η κατάσταση ήταν απελπιστική, καθώς έλειπαν τα καλύμματα στα δύο από τα τρία φρεάτια επίσκεψης των δεξαμενών. Και έλειπαν τουλάχιστον επί πολλούς μήνες, όπως αποδεικνύεται από την πρασινάδα που είχε αναπτυχθεί στα εσωτερικά τοιχώματα των δεξαμενών. Σε ανοιχτές δεξαμενές λοιπόν, που οι βάτοι έχουν εισχωρήσει στο εσωτερικό τους, μπορεί να πέσει οτιδήποτε και το ζήτημα δεν είναι να ψάχνει κανείς πώς έπεσαν μέσα τα συγκεκριμένα αντικείμενα, αλλά γιατί έμειναν επί μήνες εκτεθειμένες και απροστάτευτες.

Το τέταρτο στοιχείο είναι ότι, τόσο ο νυν, όσο και ο πρώην πρόεδρος του Βιρού, είχαν θέσει επανειλημμένα το θέμα, χωρίς - δυστυχώς - ανταπόκριση. Οι πρώτες γραπτές αναφορές - πέραν των επίμονων προφορικών -  που το ρεπορτάζ κατέγραψε, είναι του Μαρτίου του 2011 και τα τελευταία του Οκτωβρίου του 2012, όλες χωρίς ανταπόκριση. Στην αναφορά του Οκτωβρίου μάλιστα, τονίζεται προς τη ΔΕΥΑΚ: «στις δεξαμενές του Βιρού στη θέση «Ταξιάρχης», λείπουν τα προστατευτικά καπάκια. Κίνδυνος μόλυνσης». Και πάλι ανταπόκριση καμία.

‘Ετσι φτάσαμε στο θλιβερό και αποτροπιαστικό θέαμα που είδαμε στους τηλεοπτικούς δέκτες και όχι γιατί κάποιος ενήργησε εκεί δολιοφθορές, όπως προκλητικά ισχυρίζεται, ο μη έχων προσωπική αντίληψη των πραγμάτων Πρόεδρος της ΔΕΥΑΚ. Βρισκόμαστε δηλαδή μπροστά σε μια εγκληματική αμέλεια διαρκείας, που πιθανότατα δεν περιορίζεται στην περίπτωση του Βιρού. Και αντί μιας μεγάλης και ηχηρής συγγνώμης, οι χιλιάδες καταναλωτές αυτού του νερού εισπράττουν ως απάντηση, τις… παιδαριώδεις εκδοχές, που μόνο στόχο έχουν να απαλλάξουν εαυτούς και αλλήλους από τις προφανείς ευθύνες μιας βοώσας και αυταπόδεικτης πραγματικότητας.

Με αυτά τα δεδομένα, εύλογα προκύπτει το ερώτημα:

Τί τύχη έχουν άραγε οι πολλές δεκάδες εγκαταστάσεις ύδρευσης σε ολόκληρο το νησί; Είναι το Βιρό μια μεμονωμένη περίπτωση ή είναι «η κορυφή του παγόβουνου» που απλά κρατάει κάτω από την επιφάνεια, ένα γενικότερο - μεγάλων διαστάσεων - πρόβλημα στην διαχείριση των υδραγωγείων μας;